บ้านบัณฑิตอาสามัคร รุ่น31 - “ชีวิตที่ (จำ) ต้องสู้” ของ นร.ทุนแกรมมี่ - BlogTh.com

บ้านบัณฑิตอาสามัคร รุ่น31

2008-Jun-18 - “ชีวิตที่ (จำ) ต้องสู้” ของ นร.ทุนแกรมมี่

Posted in BorOr31

ในวินาทีเดียวกับที่ลูกคนรวยบางคนหอบเงินไป ซื้อยาเสพติดมาพี้กันอย่างสนุกสนาน, ในวินาทีที่วัยรุ่นหลายๆ คนกำลังใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดราคาเรือนหมื่น โทร.นัดเพื่อนออกไปกินมื้อเย็นในห้างหรู หรือในวินาทีที่โจ๋วัยเลย 18 กอดคอเพื่อนร่วมก๊วนเดินเข้าเธคเพื่อดริงค์แอนด์แดนซ์

       มันอาจจะเป็นวินาทีเดียวกับที่เด็กอีกหลายๆ คน กำลังรับจ้างถางหญ้า รับจ้างพิมพ์งาน หรือกระทั่งขอเป็นคนรับใช้ในบ้าน เพื่อหาเงินเพียงไม่กี่สิบบาท สะสมเอาไว้เพื่อเรียนหนังสือ เพื่อเป็นค่าอาหารใส่ปากใส่ท้องไปวันหนึ่งๆ …และนี่คือ เรื่องจริงของโชคชะตาสุดเศร้ายิ่งกว่าชีวิตน้ำเน่าในละครไทย ของเหล่านักเรียนทุนดำรงชัยธรรม

       บิว-นันทพร มาอุ่น เด็กสาววัย 15 ที่พจนานุกรมชีวิตของเธอ ได้บันทึกความหมายของคำว่า “สูญเสีย” ตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบขวบ...บิวเสียพ่อตั้งแต่อยู่ป.1 และเมื่อถึงป.6 แม่ก็มาจากไปอีกคน เสียงสะอื้นถี่ๆ ทำให้การเล่าประวัติชีวิตเป็นไปได้อย่างกระท่อนกระแท่น

       “ตอนพ่อตาย ก็เหลือแม่ แต่พอแม่ตาย ก็ต้องดูแลตัวเอง ทั้งค่ากิน ค่าเช่าห้อง ค่าเล่าเรียน ทุกค่าใช้จ่าย หนูต้องหาเอง”

       เธอต้องรับจ้างป้าข้างบ้านทำงานบ้าน และรับจ้างคนในละแวกเดียวกันที่สงสารลูกกำพร้าอย่างเธอ รายได้จากการทำงานบ้านได้วันละ 50 บาท แต่เด็กสาวก็ไม่เคยย่อท้อ จุดมุ่งหมายเดียวของเธอคือต้องการจะเรียนให้สูงกว่าระดับมัธยมปลาย

       “เก็บเงินสามปีช่วงม.ต้น ก่อนขึ้นม.4หนูมีเงินประมาณ 20,000 บาท ซึ่งมันพอสำหรับเรียนต่อม.4-5-6 แต่ไม่พอสำหรับเรียนมหาวิทยาลัย หนูอยากเรียนต่อ อยากจะเรียนหมอ” น้องบิวจบการเล่าประวัติย่อๆ และความฝันของตัวเองเอาไว้เท่านั้น

       “พ่อผมค้ายา...” ประโยคขึ้นต้นง่ายๆ ของเด็กหนุ่มวัย 17 ปี หนึ่งในผู้รับทุน “ดำรงชัยธรรม” รุ่นที่10 ในยามที่เขากล่าวถูกปูมหลังชีวิต พร้อมทั้งให้รายละเอียดต่อไปอีกว่า ภายหลังเมื่อตำรวจได้เบาะแสการทำผิดของบิดาบังเกิดเกล้า ก็ได้ดำเนินคดีตามกฎหมาย พ่อจึงได้พาแม่และลูกอีก 9 คน ข้ามพรมแดนหนีอาญาบ้านเมืองไปอาศัยอยู่ฝั่งลาว

       “ยิ่งไปอยู่ที่โน่น พ่อยิ่งขยายเครือข่าย เขาอยากจะเลิกเหมือนกัน แต่เลิกไม่ได้ อาชีพแบบนี้ เข้าไปทำได้อย่างเดียว เลิกทำไม่ได้ นั่นทำให้พ่อแม่ของผมทะเลาะกัน เพราะแม่อยากให้พ่อเลิกทำ แต่พ่อก็ไม่ฟัง แล้ววันหนึ่ง พ่อเดินออกไปจากบ้าน...แล้วพ่อก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย” เช้ง-เอกพันธ์ แซ่เห้อ บอกเล่าด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

       เช้ง เล่าต่อไปอีกว่า หลังจากนั้น แม่ก็หอบลูกทุกคนเข้ามาฝั่งไทย และเข้ามอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ไม่โดนอะไร เพราะพ่อเท่านั้นที่ทำผิด แม่และลูกๆ ไม่ได้ไปเกี่ยวข้อง พร้อมทั้งคืนทะเบียนบ้านให้ นั่นเป็นสมบัติอย่างเดียวที่มี เพราะวันที่พ่อเขาหอบครอบครัวหนีคดี พวกเขาไปกันแต่ตัว พอกลับมา ก็เหลือแต่ตัวเช่นกัน

       “ผมอยากเรียนต่อ แต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่มีเงิน แต่ถ้าผมได้เรียน ผมอยากเรียนหมอ” เช้งเอ่ยถึงความฝันของเขา

       ด้าน เด็กสาวชาวมูเซอ “นาสอ แอกุ่ย” อายุ 16 ปี เจ้าของเกรดเฉลี่ย 3.66 ที่เกิดบนแผ่นดินไทย ตอนพ่อแม่ได้สัญชาติไทยแล้ว แต่เธอขอสัญชาติไทยมาหลายปี ทางอำเภอก็ยังไม่ออกให้เสียที ทำให้โอกาสทางการศึกษาต่อของเธอ แทบจะเรียกได้ว่า “ดับวูบ”

       “ไม่ว่าทุนไหนๆ ส่วนใหญ่จะระบุว่าต้องสัญชาติไทย หนูเลยไม่มีสิทธิที่จะไปสอบหรือไปขอ”

       ไม่ใช่เพียงเฉพาะสิทธิการขอทุนเท่านั้น เด็กสาวยังถูกจำกัดสิทธิกระทั่งการเดินทางออกนอกจังหวัดด้วย

       “ไม่เคยเห็นทะเล จนจบ ม.6 ครูที่โรงเรียนพาไปทั้งระดับ เลยไปได้ เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นทะเล อยากไปมาก แต่คิดที่เค้าไม่ให้หนูออกนอกจังหวัด พอได้ไปดีใจมาก หนูชิมน้ำทะเลด้วย” นาสอ กล่าว

       เมื่อพูดถึงความฝันของเธอ เด็กสาวมูเซอกล่าวว่า อยากเป็นพยาบาลเพราะได้แรงบันดาลใจจาก ยายที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่ 1 ขวบ ภายหลังพ่อแม่หย่ากันและทิ้งเธอไป

       “ยาย อายุมากแล้ว แถมป่วยออดๆ แอดๆ ส่วนพวกเพื่อนบ้านก็เป็นชาวเขา เข้าถึงการรักษาน้อย เดินทางไปหาหมอทีก็ลำบาก หนูอยากเป็นพยาบาล จะได้กลับไปดูแลคนเหล่านี้”

       ชะตากรรมของเยาวชนที่มิอาจเข้าถึงการศึกษาเพราะไม่ได้รับสัญชาติมิ ได้มีเพียงนาสอคนเดียว เพราะในหมู่นักเรียนทุนรุ่นเดียวกันยังมีหนุ่มน้อยร่างผอมอย่างเจ้าของชื่อ พยางค์เดียวและไร้นามสกุลอย่าง “เท่ย”

       “พ่อแม่ทิ้งผมไว้กับตายาย ซึ่งผมค่อนข้างอึดอัด ยายไม่ชอบพ่อผม เพราะพ่อผมเจ้าชู้ มันมีแรงกดดันในบ้าน เวลากินข้าวมันก็อึดอัด ผมเลยตัดปัญหาไม่กินข้าวบ้าน ไปกินที่โรงเรียนเอามื้อเดียวเลย ก็กินวันละมื้อ” เท่ยเฉลยที่มาของหุ่นผอมๆ ของเขา

       หนุ่มต่างด้าวผู้ใฝ่ฝันอยากได้สัญชาติไทยคนนี้ เล่าประวัติชีวิตอย่างคร่าวๆ ว่า เขาเป็นคนมอญ ทำเรื่องขอสัญชาติมาหลายปีแล้วแต่ทางอำเภอยังไม่ให้ ทำให้เขาไม่สามารถขอทุนหรือสอบทุนใดๆ ได้เช่นเดียวกับนาสอ

       “ตอนผมอยู่ ม.1 พ่อแม่กลับมา แต่ไม่นานก็ทะเลาะกัน แม่ผมหนีออกจากบ้านไป พ่อกับผมเลยถูกยายไล่ออกจากบ้าน พ่อเลยออกไปกับภรรยาใหม่ ส่วนผมไปขออาศัยนอนที่หอพักโรงเรียน โรงเรียนก็ให้อยู่แบบไม่คิดเงิน ผมโชคดีที่ผมพิมพ์งานเป็น ผมก็รับจ้างอาจารย์ที่โรงเรียนพิมพ์งานบ้าง ทำความสะอาดบ้าง รับถางหญ้าด้วย ได้วันละ 80 ผมก็พยายามเก็บไว้ใช้จ่ายระหว่างเรียน”

       เท่ย ยอมรับว่า หากเปรียบเทียบกับนักเรียนทุนคนอื่นๆ เขาโชคดีกว่ามาก ที่อย่างน้อย เขาก็ยังมีพ่อแม่ เพราะสุดท้ายแม่ก็กลับมาและรับเขาไปอยู่ด้วยในที่พักของนายจ้างที่เช่าเขา อยู่ ส่วนพ่อก็กลับมาอยู่กับแม่ แม้จะมีการทะเลาะเบาะแว้ง แต่ เท่ย ก็ยังมีความสุขที่อยากน้อย ผู้ให้กำเนิดของเขาก็ยังอยู่กับเขา

       “ผมอยากเป็นโปรแกรมเมอร์ เป็นความใฝ่ฝันของผม แต่ผมรู้ว่ามันยาก สิ่งที่ผมตั้งใจก็คือ เรียนอะไรก็ได้ที่หางานง่าย ผมต้องหาเงินมาซื้อบ้านให้แม่ ผมอยากให้แม่มีบ้านอยู่ ไม่ต้องเช่าเขา ผมคิดว่าอาจจะไปเรียนบริหารคอมพิวเตอร์ เพราะน่าจะหางานได้หลากหลาย

       แต่ตอนนี้ผมกำลังคิดจะไปช่วยวิทยุชุมชนจัดรายการเป็นรายได้อีกทาง หนึ่ง ผมคิดว่าผมชอบ และผมพูดไทยชัด ผมเกิดบนแผ่นดินประเทศไทย ผมพูดภาษาไทยชัดครับ แม้ว่าผมจะไม่ได้รับสัญชาติก็ตาม” น้ำเสียงที่บอกเล่าประโยคสุดท้ายแฝงไว้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

       และสำหรับนักเรียนที่จำต้องศึกษาอยู่ท่ามกลางห่ากระสุนและควันระเบิดอย่าง “น้องฟา” ฮานีฟา แวมามุ นักเรียนโรงเรียนสตรียะลา ที่แบ่งปันประสบการณ์ว่า บ่อยครั้งที่เธอต้องเจอประสบการณ์ระทึก อย่างเสียงปืนที่ดังขึ้นข้างๆ โรงเรียน , คนรู้จักถูกทำร้ายเสียชีวิต หรือที่เธอกล่าวว่า “กลัวที่สุดในชีวิต” คือเหตุการณ์คนร้ายหนีตำรวจเข้ามาในโรงเรียน

       “ครูต้องเรียกนักเรียนทั้งหมดกว่า 500 คน มารวมกันในห้องเล็กๆ เพื่อความปลอดภัย เราก็นั่งอยู่ในนั้นรอพ่อแม่มารับ”

       เมื่อถามถึงอาชีพที่เธออยากเป็น น้องฟาตอบทันทีว่าอยากเป็นพยาบาล

       “แต่หนูไม่อยากเป็นพยาบาลห้องแอร์ อยากเป็นพยาบาลที่มาดูแลคนป่วยในหมู่บ้านของหนูมากกว่า”

       ...และนี่คือตัวอย่างชีวิต (จำ) ต้องสู้ของเด็กและเยาวชนที่หนทางชีวิตของเขา ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทุกคนมีผลการเรียนในระดับเกิน 3.5 ทั้งนั้น แต่ด้วยเหตุผลหลากหลายรูปแบบ เขาทำให้เขาไม่มีกำลังพอจะเข้ารับการศึกษาต่อได้ แต่ในวันนี้ ฝันของเด็กเหล่านี้ถูกทำให้เป็นจริงแล้ว ด้วยทุนการศึกษาของมูลนิธิดำรงชัยธรรม ได้ทำให้ความฝันอันเลือนรางของทุกคน กลับกลายสว่างไสวและจับต้องได้

       ความ รู้สึกแรกที่รู้ว่าได้รับทุนและมีสิทธิเรียนต่อนั้น ทุกคนดูเหมือนจะรู้สึกคล้ายๆ กันว่า “ดีใจจนแทบร้องไห้” เพราะโอกาสทางการศึกษาที่พวกเขาได้รับนั้น มิได้แปลถึงการรู้หนังสือแต่เพียงอย่างเดียว แต่หมายรวมถึงอนาคตในการพัฒนาตนเอง และโอกาสในการประกอบอาชีพหาเลี้ยงครอบครัวด้วย ...อีกไม่กี่ปีข้างหน้า เราคงจะได้มีเยาวชนคนเก่งหลากหลายสาขาที่จบการศึกษาจากทุนดังกล่าว ที่พร้อมจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและเป็นกำลังที่สำคัญของสังคมต่อไป

ที่มา : http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9510000071233

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

ที่นี่...ไม่มีพรมแดน... ที่นี่...เปิดตลอดเวลา... อยากให้มวลผีเสื้อ..โบยบินอีกครา..... ร่วมเดินตามฝัน..ไปบนทางสายเดียวกัน...

Recent Posts

• อย่าเก็บข้อมูลใน CD-R นานเกินไป
• การตลาดผ่านออนไลน์ทั่วโลกบูม น้ำเมาแห่เปิดเว็บไซต์-5 ปีสื่อหลักเริ่มดื้อยา
• โอนเงินผิดบัญชี
• คิดถึงอาจารย์ป๋วย : คิดถึงเพื่อทำดีให้มากขึ้น
• กระซิบจากผีเฝ้าแผ่นดิน
• Happy Lock เครื่องล็อกล้อ กันรถหายแบบไม่เสียค่าปรับ
• เปิดคำให้การ...ของเด็กติดเกม
• การแก้ไขปัญหา ADSL
• Homeless Rangers ‘ชายขอบ’ ผู้พิทักษ์โลก
• มีเซ็กซ์กับแฟนถือว่าเป็นเรื่องปกติของการเป็นแฟนจริงหรือคะ(เรทนะ)
• ‘DFM’รถจีนบุกตลาดไทยเคาะ2.79แสนบ.บวกNGV
• ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ เสือมีปีก
• สนมั้ย? โซลาร์เซลล์วัตต์ละ 1 ดอลลาร์
• สัจธรรมน้ำมันแพงเริ่มบทโหดของจริง(ตอนจบ)
• สัจธรรมน้ำมันแพงเริ่มบทโหดของจริง(ตอนแรก)
• การใช้ภาษาไทยของคนไทย “ขั้นวิกฤต” ต้นเหตุมาจากกลุ่มบันเทิง การเมือง สื่อ
• คู่มือของสาวยุคใหม่ “เลิฟ ไดอารี่... รักนี้คุมได้”
• วันนี้ของ"โน้ต"ณัฐกานต์จาก"ดูโอป๊อปสตาร์"สู่"จิตอาสาเพื่อสังคม"
• “ชีวิตที่ (จำ) ต้องสู้” ของ นร.ทุนแกรมมี่
• ผีขนุน2008"สก๊อย"ค้ากามริมถนนรับรายได้งาม
• อย่าให้อาการ ปวดประจำเดือน มาตัดสินชีวิตคุณ นพ.กฤษดา ศิรามพุช
• เรียนฟรีมีที่ไหน?เปิดเทอมทีไร-พ่อแม่ทุกข์ระทม
• มีกิ๊กติดคุก6เดือน กม.ใหม่คุมผัวเมีย
• ตกขาว ภัยเงียบของผู้หญิง นพ.กฤษดา ศิรามพุช
• ดันเด็กไทยแบ่งกันรู้-ร่วมกันคิด ผ่านห้องสมุดดิจิตอล"KIDS-D"
• รวมวิธีปรับแต่งหมาย่างให้ไวว่องด้วยตนเอง
• ใครควรรับผิดชอบชีวิตคนไทย ตายปีละกว่าหมื่นคน ??
• ค้นข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตแล้วมีรายได้เสริม
• จากกำแพงเพชรสู่ซิลิกอนวัลเลย์ กว่าจะเป็น"กระทิง"ผู้บริหารกูเกิลคนไทยคนแรก
• hi5 สินค้าขายดีของโลกออนไลน์
• Southern Seaboard การรุกเงียบ บนแผ่นดินด้ามขวาน!!
• นั่งข้างเตียง ฟังเสียงความตาย
• บทความ: ไปให้ไกลกว่า ‘xxx กระปุก’ สร้างมาตรฐานการใช้อินเทอร์เน็ต แบบไม่เลือกที่รักมักที่ชัง
• ฟีโรโมน สารเรียกรัก
• สำนึกจิตสาธารณะต้องสร้างตั้งแต่เด็ก / สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน
• วัยโจ๋รวมพลัง “ลดพื้นที่เสี่ยง” รอบโรงเรียน
• กระทิงแดงขยายเครือข่ายใจอาสา สร้างสังคมเพิ่มคนใจดี
• ‘จิตอาสา’ ละครปลุกจิตสำนึกวัยรุ่น
• มหา'ลัยลุงโฮจ้างครูเดือนละแสนแก้สมองไหล
• ภาพฉาวเฉินกว้านซี สู่กรณีศึกษาในรั้วโรงเรียน
• โรงเรียนข้างถนน คนสนามหลวง
• ปี พ.ศ. 2555 "คนชรา" จะล้นเมือง !?
• 14 ก.พ.“รุมโทรม” สู่ “เซ็กซ์หมู่”! กับนาฏกรรมความใคร่ที่เปลี่ยนไป
• เตือนโจ๋โฮจิมินห์..วาเลนไทน์อย่าถ่าย X
• ฤาว่าเด็กวัยรุ่นยุคนี้จะขาดภูมิคุ้มกัน…
• ชีวิตกับความรัก
• รักแท้ - รักเทียม ดูอย่างไร
• รับสร้างบ้านฝากความหวังรัฐบาลใหม่ สานต่อเมกะโปรเจกต์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจ
• รับชมการถ่ายทอดสด 80ชม. ร่วมด้วยช่วยร้องเพลงเพื่อพ่อแห่งแผ่นดิน ที่สถานีรถไฟหัวลำโพง
• บทความ: มหาวิทยาลัยที่ไม่มีคำตอบ
• อิทธิพลใหม่
• มหาชัย...เมืองมอญ หรือ 'เมียนมาร์ทาวน์'?
• MV ไฮเปอร์: นางฟ้าคืนเดียว
• แม่โจ้ 36 ..อินทผลัมไทย ไม้ประดับไม้มงคลออก ผลกินได้
• หลวงพ่อปัญญา มรณภาพ สิ้นนักรบธรรม
• รายงานพิเศษ...“ภิกษุสันดานกา”...เรื่องจริง หาใช่ หมิ่นสงฆ์!!
• หวังผ่าโครงสร้างกองทุนประกันสังคม ให้ กก. มาจากการเลือกตั้ง
• ไม่มีน้ำ เครียด สร้างเขื่อน...แม่วงก์ (วิธีคิดซ้ำซากของรัฐไทยกับเสียงของคนไม่มีเสียง)
• นักวิชาการแฉเด็กมัธยม “ตบ ตี เตะ ตื้บ” รุนแรงมากขึ้น
• โสเภณีที่....สนามหลวง ลุงอ้วน
• ลือหึ่ง “ลีอาห์ ดีซอน” เบื้องหลังหมอง-เอวีหน้าเหมือนระบาด
• รักโรแมนติคคืออะไร ? 'สุชาดา จักรพิสุทธิ์' เคยเขียนถึง 'นิธิ เอียวศรีวงศ์'
• BLOGGER นักเขียนในโลกไร้พรมแดน
• “โลกของเขาในดวงตาของเรา” เมื่อ ‘คนขายหมี่’ เป็น “กวีซีไรต์”
• คาถาแก้ปัญหา
• ธรรมะทอล์คโชว์-ธรรมะพลิกชีวิต "พระมหาสมปอง"เพื่อบ้านครูน้อย
• ขอบริจาคหนังสือให้เด็ก : สาวิตรี อินทร์พร
• ผู้ชายที่ไม่ควรเสียเวลาด้วย
• แมกกาซีน + วีซีดี หวือ หวิว สยิว เซ็กซ์ ( ? )
• ม.นอกระบบจุดจบของชาติตัดโอกาสคนจน
• ทำไมรักต่างวัย ถึงใจตรงกัน
• การทำ Traffic Control บนลินุกซ์
• มาตรฐานซีไรต์...เมื่อมองในมุมกว้าง
• บ ท รั ก บ ท ที่ ส อ ง
• โปรแกรมฆ่าไวรัส MSN image.zip, photo.zip, pic.zip
• โซนี่ยอมให้ "หนังโป๊" ออกบลู-เรย์ "ลาร่า-คาซุมิ" กลายเป็นหนังหื่น
• ปวดหลัง แค่เรื่องธรรมดาจริงหรือ
• ภาษาแอ๊บแบ๊ว พลังสื่อสารที่ต้องเงี่ยหูฟัง
• งานเงินที่อยู่คู่ครอง(ควรแสวงหาตามลำดับ)
• หนูดี วนิษา เรซ...ผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพ (3)
• หนูดี วนิษา เรซ...ผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพ (2)
• หนูดี วนิษา เรซ...ผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพ (1)
• ว่าด้วยเรื่อง 'ที่ว่าง'
• จับเข่าคุยผู้ป่วยเด็กระยะสุดท้าย
• เสื่อม! เว็บโฆษณายาทำแท้งโผล่โจ๋งครึ่ม
• ปาร์ตี้ “เหล้าปั่น” ระบาด ดีกรีแห่งความพินาศของสังคม
• เผยวิจัยพบหญิงวัยกลางคนที่มีครอบครัวแล้วทำงานภาครัฐเครียดมากสุด
• เมื่อโลกที่สามลุกขึ้นสู้
• บทเรียนที่โรงเรียนไม่ได้สอน
• อัดฉีดประสิทธิภาพ Apache ให้แรงด้วยการใช้ Reverse Proxies
• การประยุกต์ใช้งาน IPCop
• รักคือการให้ จึงเป็นสุขทั้งผู้รักแล้วผู้ทีถูกรัก หากเขารับรับรักนั้น
• รายงาน จับตา ไอซีที : ออก กม.ลูก บังคับเก็บประวัติคนเล่นเน็ต เลข 13 หลัก เลขบัญชี เลขบัตรเครดิต
• แฉผัวแหล่งแพร่เชื้อเอดส์แนะสามีใส่ถุงยางหลับนอนกับเมีย
• เอาไว้อ่านเวลาทะเลาะกับแฟน
• คนที่รักกับคนที่ชอบ
• Sex & The City กับวิถีเมือง ใครว่าสาวโสด...อดเซ็กซ์?
• สนามวิจารณ์ : มาโนช พุฒตาลกับแกะเพลง... ในทรรศนะของข้าพเจ้า
• เรียนรู้อีกแง่มุมของความรัก
• ปรัชญาผ้าขี้ริ้ว

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me
• naigod_gotoknow
• naigod_Bloggang
• BlogNGO
• Albums_Blogth
• 555music
• AneW FoR YoU : สารพันปัญหาเซ็กส์
• มูลนิธิสื่อเพื่อเยาวชน
• บ้านบัณฑิตอาสาสมัคร รุ่น 31
• เว็บบอร์ด บอ.31
• บ้านบัณฑิตอาสาสมัคร รุ่น 26
• บ้านบัณฑิตอาสาสมัคร รุ่น 36
• เว็บบอร์ด บอ.36
• BlogBaanBorOr31
• grajok187 บอ38
• Graduate Volunteer Community
• เหลิม&เป้
• เว็บพี่ไก่
• เว็บหนุ่มม้ง
• Snarf-it.orgฟรีเว็บบิท
• โลกของหมวยเล็ก
• Tee36
• P_God_
• naigod_BlogSoftganz
• naigod_OkNation

Friends

• Lovelygirl
• Luck
• Sakda
• Deedy
• karint
• issarachon